Iedereen zijn eigen voorbereiding, Malaga als gezamenlijk doel
Het begon op een bankje in Nieuwegein. Teddy noemde de marathon van Malaga, en binnen vijf minuten zaten we met zes namen. Gewoon een gesprek tussen sporters die iets wilden beleven.Â
Een paar maanden later stonden we echt aan de start. Maar hoe verschillend onze routes ook waren, we hadden allemaal hetzelfde doel: samen naar de start én samen over de finish.Â
In deze blog vertel ik hoe die voorbereiding verliep. Niet als strak schema, maar als proces waarin het leven, het lijf en het team allemaal meededen.
Van spontaan idee naar een gezamenlijk doel
Soms ontstaan de mooiste plannen spontaan. Teddy wilde naar Malaga voor de hele marathon, Jim, Laurens en Aloïs sloten aan voor de halve. Later kwamen ook Iker en Daan erbij. Als trainer besloot ik mee te gaan. Niet alleen om hen te begeleiden, maar ook om zelf weer eens mee te lopen en de wedstrijd te ervaren.
De voorbereiding begon meteen. Malaga kwam op het schema, maar niet voor iedereen op dezelfde manier. Was het een hoofddoel? Een trainingswedstrijd? Een extra motivatie? Voor de één betekende het zes trainingen per week, voor de ander één.Â
Wat mij als coach vooral bijblijft: de openheid. We spraken veel. Tijdens het inlopen, op de app, onderweg naar wedstrijden. Over ritme, blessures, twijfel en drukte. En ook over het plezier. Want dat bleef ondanks alles altijd aanwezig.
Geen standaard voorbereiding
Neem Teddy. Hij ging voor de hele marathon, met als doel: onder de drie uur. In het voorjaar liep hij nog net erboven in Utrecht, onder warme omstandigheden. Deze keer zou het anders worden. De voorbereiding was stevig, met zes trainingen per week en twee testwedstrijden. Maar dan ineens een onverwacht sollicitatiegesprek in Amerika, een maand voor de race. Dat zorgde voor stress, maar ook voor acceptatie. Soms loopt het anders. Dan kijk je wat er wél kan.
Laurens had een mooie zomer, liep sterke wedstrijden en begon vol vertrouwen aan zijn opbouw richting Malaga. Tot hij in de laatste ronde van het NK cross door zijn enkel ging. Een blessure, net op het verkeerde moment. Hij herstelde snel, fietste veel en kreeg steun van de fysio. Hij stond alsnog aan de start. Fit genoeg om het te proberen.
Voor Jim, onze Nederlands kampioen trail, is Malaga bekend terrein. Zijn doel lag hoog: 1.07 op de halve marathon. Door zijn werk had hij een drukke periode in november, dus planden we in oktober al een grote trainingspiek. De tests waren goed, de trainingen gingen soepel en bij de cross stond hij weer op het podium.
Samen groeien, ieder op zijn manier
Aloïs had een ander verhaal. Hij kwam uit de marathon van Amsterdam en werd kort daarna vader. In dezelfde periode is hij verhuisd naast een drukke baan. Je snapt dat het originele plan moest wijken. Het werd één keer per week trainen, zonder prestatiedoel. Maar hij wilde wel samen naar Malaga. De week voor vertrek kreeg hij nog een bacterie in zijn teen, maar ook dat loste zich op.Â
Soms is het al een prestatie om gewoon aan de start te staan.
Als trainer zag ik het gebeuren: iedereen zijn eigen route, maar toch samen onderweg. We pasten aan, overlegden, luisterden, schrapten of schoven. Want schema’s zijn belangrijk, maar niet heilig. Het echte werk zit in het contact. In het meebewegen. In het vertrouwen dat we er komen, ieder op zijn manier.
De wedstrijd zelf?
Daarover later meer.
Maar deze voorbereiding, met al zijn hobbels en hoogtepunten, laat zien wat trainen bij TTU betekent:
ruimte voor verschil, aandacht voor de mens en een team dat naast je staat.
